บทที่ 127 การสอบภาษาอังกฤษระดับหก

บทที่ 127 การสอบภาษาอังกฤษระดับหก

หลังมื้อเย็น ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยแสงไฟนุ่มนวล แสงสีเหลืองอบอุ่นแผ่คลุมไปทั่ว

เฉาซวี่ยื่นมือไปจับข้อมือสวี่เนี่ยนเนี่ยน ตั้งใจจะพาเธอกลับห้องนอนไปคลอเคลียกัน

แต่ปลายนิ้วเพิ่งแตะผิวเธอ สวี่เนี่ยนเนี่ยนก็แข็งไปทั้งตัวเหมือนถูกไฟช็อต ถอยกรูดไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความน้อยใจและหวาดกลัว เธอกอดแขนเฉาซวี่แน่น เสียงนุ่ม ๆ เจือสะอื้น

“ที่รัก วันนี้เราไม่ทำแล้วได้ไหม...”

เมื่อคืนเฉาซวี่เมาแล้วทำให้เธอได้สัมผัสรถไฟแม่เหล็กลอยตัว

ตอนนี้สวี่เนี่ยนเนี่ยนทั้งกลัวว่าเขาจะไม่มา และกลัวว่าเขาจะมาแบบไม่รู้จักยั้ง

เฉาซวี่แสร้งทำหน้าจนใจ หันไปมองสวี่หย่าฉิงที่กำลังเก็บโต๊ะอาหาร แล้วจงใจบ่นออกมา