บทที่ 125 โยคะของพี่ฉิง

บทที่ 125 โยคะของพี่ฉิง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา งานเลี้ยงก็จบลงอย่างเรียบร้อย

ทุกคนพากันลงมาชั้นล่าง พอออกจากประตูใหญ่ของภัตตาคารก็เห็นสวี่เนี่ยนเนี่ยนยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว

ลมค่ำคืนเย็นนิด ๆ เธอสวมคาร์ดิแกนถักสีครีมน้ำนม ผมยาวปล่อยคลุมไหล่ แสงไฟถนนทอดเงาของเธอให้เรียวยาว

พอเห็นเฉาซวี่เดินออกมาพร้อมอาการเมา ดวงตาเธอก็สว่างวาบ รีบก้าวเข้ามาหา ประคองแขนเขาอย่างอ่อนโยน แล้วแนบตัวเข้าหาอย่างเป็นธรรมชาติ

ความดีใจที่ซ่อนไม่มิดในแววตาเหมือนลูกแมวที่รอเจ้าของกลับบ้านไม่มีผิด

เฉาซวี่ยังไม่รีบขึ้นรถ เขาแนะนำทุกคนให้เธอรู้จักทีละคนอย่างใจเย็น

“นี่แฟนผม สวี่เนี่ยนเนี่ยนครับ ท่านนี้คือศาสตราจารย์จาง อาจารย์ของผม รุ่นพี่ใหญ่เฉินเจี๋ย รุ่นพี่หวังฉิง แล้วก็รุ่นพี่ทุกคนในห้องปฏิบัติการ”