เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 980 บรรลุมรรค แดนสวรรค์
-----------------------------------------
บนยอดเขาไร้ซึ่งกาลเวลา สำหรับหวังเอ้อร์แล้ว กาลเวลาได้เลือนหายไปสิ้น นิรันดร์และชั่วพริบตาล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน
ยามสายลมระลอกแรกพัดผ่านหางคิ้ว โลกหล้ายังคงเป็นเพียงต้นฤดูใบไม้ผลิ
กระทั่งสายลมระลอกที่ 100 พัดมาจากทิศทางเดิม โลกมนุษย์ก็เข้าสู่เหมันต์อันลึกซึ้งแล้ว
หวังเอ้อร์ยังคงอยู่ในท่าเดิม นั่งขัดสมาธิ สองมือวางบนเข่า หลังโก่งโค้งเล็กน้อย ราวกับชาวนาชราที่นั่งพักยามเที่ยงอยู่กลางทุ่งนา
ปล่อยให้ลมภูเขาบาดผิวและเกล็ดหิมะปกคลุมไหล่ แม้ตะวันขึ้นและจันทร์ลับจะหมุนเวียนผ่านไปครบ 100 วัน เขาก็ยังคงนิ่งสงบดุจขุนเขา
เสียงอ้อนวอนของปุถุชนไหลบ่าดุจกระแสน้ำผ่านรอยแยกของหินใต้ฝ่าเท้า ความไม่ยินยอมของสรรพชีวิตม้วนผ่านกิ่งไม้แห้งข้างกายดุจใบไม้ร่วง คำอธิษฐานของมนุษย์ปุถุชนหนาแน่นแขวนลอยอยู่รอบกายในระยะสามฉื่อ ราวกับชั้นหมอกบางที่ไม่อาจสลายไปได้ ทว่าเขากลับมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
ข้างหูคือเสียงสะท้อนที่หลงเหลือจากประกาศิตแห่งสวรรค์แต่กำเนิด ดังสนั่นราวกับค้อนเหล็กทุบลงบนแก้วหู
กำหนดการร้อยวัน ประหารหลงชิงซวง สังหารดวงดาวให้สิ้นซาก