กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 972 ตำแหน่งเฉพาะตัว
-----------------------------------------
บางคนกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า บางคนสูดลมหายใจเข้าลึก บ้างก็นิ่งเงียบไม่พูดจา
ท่ามกลางฝูงชน หวังเอ้อร์เอียงคอครุ่นคิดถึงกฎระเบียบเหล่านั้นอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจถ้อยคำที่ตนไม่เคยสัมผัสมาก่อนด้วยวิธีของตนเอง
เอ้อร์ฮาทนไม่ไหวจนต้องหันมาถามเสียงเบา
“เจ้าฟังเข้าใจหรือไม่?”
หวังเอ้อร์กะพริบตาแล้วตอบตามตรง “ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่รู้สึกว่าดูเก่งกาจไม่น้อย”
เอ้อร์ฮากรอกตาใส่แล้วหันกลับไป ไม่พูดอะไรอีก
ราชันมนุษย์เจียงยืนไขว้หลังอยู่ข้างกาย เขาหาได้สนใจเจ้าหวังเอ้อร์ไม่
สายลมพัดผ่านลานกว้าง ม้วนชายเสื้อและเส้นผมของผู้บำเพ็ญนับล้านให้ปลิวไสว ราวกับภาพวาดที่กำลังถูกมือที่มองไม่เห็นคลี่ออกช้าๆ