เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 963 ความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดของเหล่าสรรพชีวิต
-----------------------------------------
หวังเอ้อร์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ตะเกียบในมือยังคงค้างอยู่กลางอากาศ กว่าจะค่อยๆ วางลงได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
เขามองไปยังที่นั่งว่างเปล่าตรงหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง "เจ้าของร้านไม่ใช่เพียงมนุษย์ปุถุชนแน่... อย่างน้อยต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับเทพจำแลงในตำนาน ถึงจะหายตัวไปได้โดยไร้ร่องรอยเช่นนี้"
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
"มิน่าเล่าทุกคนในเมืองเวิ่นซินถึงได้ยำเกรงเจ้าของร้านนัก คงเพราะเกรงกลัวตบะของเขา พวกที่มาหาเรื่องนั่นก็น่าจะเป็นผู้บำเพ็ญ อย่างน้อยก็คงอยู่ในระดับทารกก่อกำเนิดกระมัง"
หวังเอ้อร์ลุกขึ้นยืน ยืดอกขึ้นเล็กน้อย มุมปากอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอย่างลำพองใจ "ยอดฝีมือระดับทารกก่อกำเนิดยังต้องให้ความเคารพข้า ข้านี่มันเจ๋งจริงๆ"
เขาวางเงินทิ้งไว้จำนวนหนึ่ง ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกจากร้านมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมเวิ่นซิน ฝีเท้าที่ก้าวย่างมีความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
...
ในยามนี้ แดนกักขังบรรพกาลอันห่างไกล กำลังถูกปกคลุมด้วยความกดดันที่ใกล้จะแตกสลาย