เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 957 สงบและธรรมดา
-----------------------------------------
โรงเตี๊ยมไม่ใหญ่โตนัก สภาพภายนอกดูเก่าคร่ำคร่า ป้ายไม้ที่เขียนอักษรสี่ตัวว่าโรงเตี๊ยมหวนคืนถูกลมฝนกัดเซาะจนตัวอักษรเลือนรางไปบ้างแล้ว
ใต้ชายคาแขวนพริกแห้งไว้สองพวง ยามลมพัดผ่านก็ไกวแกว่งไปมา ส่งเสียงแห้งกรอบเบาๆ
ภายในร้านมีโต๊ะอยู่ห้าหกตัว ขณะนี้มีลูกค้าจับจองอยู่สามสี่โต๊ะ ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าแม่ขายและนักเดินทางที่สัญจรไปมา นานครั้งจึงจะมีผู้บำเพ็ญอิสระที่พกกระบี่ติดตัวมาด้วยสักคนสองคน พวกเขาลดเสียงลงต่ำขณะสนทนาถึงเรื่องราวสะเทือนฟ้าสะเทือนดินที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน
กู้มิ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในชุดคลุมสีหมึก สวมหมวกสานปิดบังใบหน้า เส้นผมสีขาวแซมเทาหย่อนลงมาตามขอบหมวก ตกกระทบลงบนหัวไหล่และเอว ทอประกายอ่อนโยนภายใต้แสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา
เขาขยับหมวกสานให้ต่ำลงอีกเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงแนวกรามที่คมชัดและนิ้วมือที่กำลังกุมจอกสุรา
นิ้วมือนั้นเรียวยาวและมั่นคง บนปลายนิ้วมีลวดลายสีทองจางๆ วาบผ่านไปชั่วขณะ ราวกับเป็นพละกำลังที่ยังไม่ได้เก็บงำไปจนหมดสิ้น
"ท่านลูกค้า จะรับอะไรดีขอรับ?" เสี่ยวเอ้อร์ที่มีผ้าขี้ริ้วพาดบ่าก้มตัวเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม
กู้มิ่งเงยหน้าขึ้น สายตาเหลือบมองป้ายไม้ที่เขียนรายการอาหารบนผนังรอบหนึ่ง "อะไรก็ได้ เอาอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาก็พอ"