เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 900 หนึ่งแสนปีผันผ่าน กู้มิ่งหวนคืน
-----------------------------------------
เขานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น กระบี่ราชันมนุษย์ปักอยู่เบื้องหน้า ตัวกระบี่ยังสั่นไหวแผ่วเบา ส่งเสียงครวญครางต่ำลึก
สายลมพัดผ่าน หอบเอาชายเสื้อที่เปรอะเปื้อนโลหิตและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเขาให้ปลิวไสว
หยาดน้ำตาเหือดแห้งไปนานแล้ว ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยน้ำตา
เนิ่นนาน... เนิ่นนานนัก
ราชันมนุษย์เจียงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น ขาสั่นเทา ร่างกายโอนเอนราวกับต้นไม้เล็กๆ ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำจนใกล้จะหักโค่น ทว่าเขากลับไม่ยอมล้มลง
เขายื่นมือไปกุมด้ามกระบี่ราชันมนุษย์แล้วออกแรงดึงขึ้น
ตัวกระบี่สั่นระริกในมือราวกับกำลังปลอบประโลม ราวกับกำลังบอกกล่าวแก่เขา
ท่านอาจารย์จากไปแล้ว แต่กระบี่ยังอยู่ มรรคาแห่งท่านยังอยู่ และเมล็ดพันธุ์ไฟก็ยังคงอยู่