กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 891 มนุษย์ปุถุชนหนึ่งชาติ ความโกลาหลปฐมกาล
-----------------------------------------
แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมาบนร่างให้ความรู้สึกอบอุ่น
กู้มิ่งยืนอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน มองดูผู้คนและรถราที่สัญจรไปมา ฟังเสียงพ่อค้าเร่ร้องขายของและเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอากาศที่เจือด้วยควันไอเสียจากรถยนต์และกลิ่นควันไฟจากร้านอาหารเช้าริมทางกลับทำให้เขารู้สึกผูกพันอย่างประหลาด
"ที่แท้... ก็เป็นเพียงแค่ความฝันหนึ่งตื่นเท่านั้นหรือ"
เขายิ้มพลางพึมพำ "ก็ดีเหมือนกัน"
กู้มิ่งคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะเขาเหนื่อยล้าเกินไป
การเดินทางอันยาวนานที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดนั้น
ภาระอันหนักอึ้งที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก และเหล่าสหายผู้จากไปโดยไม่มีวันหวนคืน