กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 857 มิตรมิใช่มิตร
-----------------------------------------
ภายในตำหนักเงียบสงัด สายธารกาลเวลาไหลรินไม่ขาดสาย ดวงดาวโคจรไปตามวิถี ทว่าท่ามกลางกลิ่นอายมรรคที่ดูเหมือนจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์นั้น กลับมีความหนักอึ้งเพิ่มขึ้นมาอย่างประหลาด
มหาปุโรหิตก้มหน้าลง มองดูมือทั้งสองข้างที่กุมโชคชะตาและกาลเวลาอันยาวนานไร้สิ้นสุดเอาไว้
มือคู่นี้เคยปราบปรามผู้ทรยศมานับไม่ถ้วน เคยเขียนลิขิตสวรรค์มานับครั้งไม่ถ้วน เคยสังหารเผ่าพันธุ์ของตนเอง และเคยบีบคั้นจนศิษย์ของตนต้องจบชีวิตลง
ทว่าในยามนี้ มือคู่นั้นกลับสั่นเทาอย่างแผ่วเบา
“พวกข้า... ทำผิดไปแล้วหรือ?”
มหาปุโรหิตพึมพำ เสียงนั้นเจือด้วยความเปราะบางที่มีเพียงพู่หลิงจื่อเท่านั้นที่ได้ยิน