เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 838 นางคือข้า ข้าไม่ใช่ นาง
-----------------------------------------
หนึ่งร้อยปีให้หลัง กู้มิ่งนำหลักฐานที่เซียวเหยาเทียนเหินรวบรวมมาได้ เดินทางไปยังตำหนักเต้าเซียวด้วยตนเองเพื่อเข้าพบมหาปุโรหิต
ภายในตำหนักเต้าเซียว สายธารกาลเวลาไหลเชี่ยวไม่หยุดยั้ง
มหาปุโรหิตนั่งสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสุญตา เมื่อเห็นกู้มิ่งก้าวเข้าสู่ตำหนักก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด
เขาเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เจ้ามาแล้ว"
กู้มิ่งประสานมือคารวะก่อนจะยื่นแผ่นหยกที่บันทึกความผิดของราชันเซียนเสียนผู่ขึ้นไป "ราชันเซียนเสียนผู่ยังคงมิมรณะ ย่อมยากจะสยบผู้คน หากต้องการขจัดภัยพิบัติที่คุกคามสรรพชีวิตเช่นคนผู้นี้ จำเป็นต้องสังหารหนึ่งเพื่อเตือนร้อย"
มหาปุโรหิตไม่ได้เปิดดูหลักฐานเหล่านั้น