เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 722 ความอบอุ่นและความเหน็บหนาวแห่งมนุษยปุถุชน
-----------------------------------------
ยามที่กู้มิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนโลกีย์ มีเพียงคนจำนวนน้อยนิดเท่านั้นที่ล่วงรู้ เกรงว่าคงมีเพียงเฟิงไห่ถังและเอ้อร์ฮา
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญนัก เพราะตัวกู้มิ่งเองหาได้นิยมชมชอบการแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ต่อหน้าผู้คนไม่
เขาใช้ชีวิตเพื่อตนเอง เพื่อตัวตนที่แท้จริง สภาวะจิตของเขาในยามนี้ มิใช่เด็กหนุ่มผู้คึกคะนองเช่นกาลก่อนอีกต่อไป
...
การพิสูจน์มรรคในโลกีย์ ผ่านไปสิบปี
ในส่วนลึกของฟ้าบุพกาลนั้น เป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว
สำหรับกู้มิ่งแล้ว เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นเท่านั้น
ทว่าสำหรับมหาทวีปชางหลิง เบื้องหน้ากระท่อมซอมซ่อหลังนั้น ในสายตาของชายหนุ่มผู้ยังคงยืนหยัด สิบปีคือการรอคอยตลอดสามพันหกร้อยห้าสิบราตรี