กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 701 ปวงสวรรค์เงียบงัน
-----------------------------------------
ทันทีที่กู้มิ่งย่างก้าวที่เก้าลงสู่พื้น
ดอกบัวมรรคระดับเก้าผลิบานซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ทอดตัวเป็นเส้นทางมรรคสูงสุดจากเก้าสวรรค์ตรงดิ่งสู่ประตูภูเขาแห่งไท่เสวียน
เขาหยุดยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะปรายตาแลจอมสรรพสิ่งจี้เมี่ย ไม่มองกองทัพใหญ่แห่งวิหารเทพที่หยุดชะงักนิ่งงัน หรือกระทั่งเหล่าศิษย์ไท่เสวียนที่กำลังก้มกราบกรานอยู่เบื้องล่าง
เพียงเงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังตำหนักหลักไท่เสวียนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับหนึ่งแสนปี บัดนี้อยู่ในสภาพผุพังใกล้พังทลาย และมองไปยังป้ายชื่อที่แขวนอยู่สูงเด่นกลางตำหนัก แม้จะเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะแต่ยังคงตั้งตระหง่านไม่แปรเปลี่ยน
ไท่เสวียน