กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 649 ตกปลา
-----------------------------------------
ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์ ความเหนื่อยล้าจากการหลบหนี ความโศกเศร้าที่สหายเต๋าต้องดับสูญ รวมถึงความระแวดระวังต่อผู้ติดตาม... ทั้งหมดทั้งมวลนี้
ในวินาทีนี้ กลับถูกภาพเบื้องหน้าที่ดูไม่สมจริงแต่กลับเป็นความจริงอย่างที่สุดกระแทกจนแตกกระเจิง
เขาอ้าปากค้าง ทว่ากลับไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาได้
สุดท้าย ถ้อยคำนับพันหมื่นกลับกลายเป็นเพียงเสียงพึมพำที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเหลือเชื่อ ลอยหายไปในกลิ่นหอมของดอกท้อและความชื้นของน้ำในสระ
"ไม่ใช่หรอกน่า..."
"บังเอิญ... ขนาดนี้เชียวหรือ?"
...
กู้มิ่งคลี่ยิ้ม สายตาเหลือบมองไปยังป่าท้อ สีหน้าเย็นเยียบลงพลางเอ่ยขึ้นช้าๆ