กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 632 สวรรค์โศกเศร้า
-----------------------------------------
ทั้งความพินาศ สี่ฤดู มิติกาลเวลา และมหามรรคนานัปการถูกตู๋กูโส่วเยว่ระดมซัดออกมาด้วยวิธีที่ดุร้ายที่สุด ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนรัศมีแสงสามฉื่อเบื้องหน้ากู้มิ่งได้แม้แต่น้อย
โลหิตหัวใจที่ไหลรินจากดวงตาของเขายิ่งทวีความรุนแรง ตัดกับสีหน้าอันบิดเบี้ยวได้อย่างน่าเวทนาที่สุด
ท่ามกลางการโจมตีอันบ้าคลั่ง ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ความอัปมงคลอันชั่วร้ายดูราวกับจะสั่นคลอนลงจากการถูกอารมณ์ที่ลึกล้ำกว่าเข้าปะทะ
ในยามนั้น การโจมตีของเขาจะชะงักงันไปชั่วขณะ ความบ้าคลั่งมลายหายไป แทนที่ด้วยความสิ้นหวังและการอ้อนวอนอันไร้ขอบเขต แววตาที่พร่ามัวไปด้วยโลหิตหัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด