เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 618 หากพวกเจ้าต้องการเจรจา ก็จงร่วมมือกันมาสู้กับข้า
-----------------------------------------
ในเวลาเดียวกัน ณ ทะเลโลหิตไร้ขอบเขต
จักรพรรดิพายเรือ... สูงสุดแห่งเผ่าวิญญาณโลหิตผู้มีกลิ่นอายเลือนรางใกล้เคียงเซียน ทว่ายังไม่อาจก้าวข้ามขั้นสุดท้ายไปได้ ผู้อาวุโสท่านนี้นั่งนิ่งอยู่บนเรือกระดูกกลางทะเลโลหิตไร้ฝั่ง ซึ่งรวมตัวกันจากเลือดแห่งความสิ้นหวังของสรรพชีวิตนับไม่ถ้วน
เขาไม่ได้ต่อต้านอย่างรุนแรงเช่นเผ่ามารมรณะ เพียงค่อยๆ ยกมือที่แห้งกรังดุจกรงเล็บไก่ขึ้น แล้วเป่าลมเบาๆ ไปยังตะเกียงวิญญาณดับที่ลอยอยู่เบื้องหน้า
แสงจากตะเกียงหรี่ลง พละกำลังประหลาดที่ไร้รูปไร้ลักษณ์ ทว่าสามารถทำให้โชคชะตาของสรรพชีวิตเลือนรางและจางหายไปได้แผ่ซ่านออกไป ปกคลุมทั่วทั้งทะเลโลหิตไร้ฝั่ง
ในขณะเดียวกัน ทะเลโลหิตใต้ร่างเขาก็ปั่นป่วน ใบหน้าสีเลือดที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดนับพันล้านใบผุดขึ้นมา พร้อมใจกันส่งเสียงโหยหวนโดยไร้สุ้มเสียง
เสียงโหยหวนนี้ก่อตัวเป็นอาณาเขตพลังที่รบกวนกลไกสวรรค์และสับสนหยินหยาง