622 - บทที่ 617 ห้วงลึกฟ้าบุพกาล

บทที่ 617 ห้วงลึกฟ้าบุพกาล

-----------------------------------------

ทันใดนั้นคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ นิ้วเรียวดีดลงบนก้านดอกไห่ถังเบาๆ กลีบดอกหนึ่งร่วงหล่นลงกลางอากาศแล้วมอดไหม้ กลายเป็นอักขระโบราณเลือนรางที่วูบหายไปในพริบตา... กู้มิ่ง

เมื่อเห็นอักขระทั้งสอง ตู๋กูโส่วเยว่ซึ่งกลิ่นอายที่แช่แข็งมิติกาลเวลาไว้รอบกายก็เกิดความสั่นไหวขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างที่สุด

เขาจ้องมองเงาอักขระที่จางหายไปอยู่นาน แสงในฝ่ามือจึงดับวูบลงโดยไร้สุ้มเสียง กลายเป็นควันจางหายไป

ตู๋กูโส่วเยว่เอ่ยถาม น้ำเสียงยังคงเย็นเยียบ ทว่าลดทอนความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งลงไปบ้าง

“ท่านอาจารย์... ท่านรู้จักท่านอาจารย์หรือ?”

เฟิงไห่ถังแย้มยิ้มพลางกล่าวอย่างเรียบเฉย