597 - บทที่ 592 หนทางยังอีกยาวไกล ฟ้าดินย่อมล่วงรู้

บทที่ 592 หนทางยังอีกยาวไกล ฟ้าดินย่อมล่วงรู้

-----------------------------------------

เพียงไม่กี่ปี จำนวนผู้ที่ลงชื่อเข้าร่วมการคัดเลือกก็ทะลวงผ่านสิบล้านคน

ในจำนวนนั้นไม่เพียงมีอริยะ มหาปราชญ์ แม้แต่เซิ่งโบราณที่ซ่อนตัวอยู่ หรือกึ่งจักรพรรดิก็ยังมี

ทว่าส่วนใหญ่ยังคงเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์และผู้บำเพ็ญไร้สังกัดอีกนับไม่ถ้วน

รอบนอกระบบดาวเสวียนปิงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าสมัยที่ตำหนักสนทนามรรคก่อตั้งขึ้นใหม่ๆ เสียอีก

ครบกำหนดหนึ่งร้อยปี

ณ ระบบดาวเสวียนปิง นอกทางเข้าแดนลับโบราณหลอมจิต ท่ามกลางทะเลดวงดาว ผู้คนเบียดเสียดกันเนืองแน่น กลิ่นอายคละคลุ้งราวกับมหาสมุทร

ตู๋กูโส่วเยว่ปรากฏกายขึ้น เบื้องหลังมีเงาร่างผู้บัญชาการสิบแปดคนยืนตระหง่าน กลิ่นอายเย็นเยียบราวกับห้วงอเวจีที่ถูกแช่แข็ง

พวกเขาคือผู้บัญชาการหน่วยเสวียนเทียนระดับกึ่งจักรพรรดิขั้นเก้าทั้งสิบแปดคน