596 - บทที่ 591 การรับศิษย์

บทที่ 591 การรับศิษย์

-----------------------------------------

ตู๋กูโส่วเยว่นั่งอยู่เพียงลำพังในตำหนักจักรพรรดิ แม้จะมีผู้ติดตามนับหมื่นรายล้อม แต่ในใจกลับบังเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาคราหนึ่ง

ยามนี้เขาเข้าใจถึงความโดดเดี่ยวของกู้เสวียนปิงที่ว่าการอยู่บนจุดสูงสุดนั้นโดดเดี่ยวและหนเหน็บเกินกว่าจะทนไหวได้อย่างถ่องแท้

ต่อให้ในใจมีถ้อยคำนับพันหมื่นที่อยากเอ่ย แต่กลับไม่มีผู้ใดให้ระบาย

ตู๋กูโส่วเยว่ถอนหายใจเบาๆ สายตามองไปยังทิศทางของกุยซวีด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เขาอยากเดินทางไปยังกุยซวีเพื่อพบหน้ากู้มิ่ง

ทว่าเขาก็เข้าใจดีว่าตนเติบโตขึ้นแล้ว ไม่ควรพึ่งพากู้มิ่งอยู่ร่ำไป

จักรพรรดิย่อมไม่สยบ จักรพรรดิย่อมไม่หวั่นไหว จักรพรรดิ...ไม่ควรพึ่งพาใคร เส้นทางจักรพรรดินั้นโดดเดี่ยวมาแต่เดิมอยู่แล้ว

ในขณะนั้นเอง เสวียนอีก็ปรากฏตัวขึ้นภายในโถงใหญ่ ก่อนจะประสานมือคารวะ