577 - บทที่ 573 พันปี

บทที่ 573 พันปี

-----------------------------------------

นั่งโดดเดี่ยวอยู่เนิ่นนาน อาจเป็นหนึ่งปี หรือสิบปี... สำหรับกู้มิ่งแล้ว กาลเวลาหาได้มีความหมายอันใดไม่

เอ้อร์ฮานอนหมอบอยู่ข้างกายกู้มิ่งอย่างว่าง่าย คอยอยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบเชียบ

วันนี้ กู้มิ่งมองไปยังร่างกายตนเองด้วยความประหลาดใจ พลางพึมพำกับตัวเอง

"ยุคสมัยใหม่เปิดฉากขึ้นแล้ว ฟ้าดินป้อนกลับพลังให้ถึงเพียงนี้ ข้าเองก็ได้รับส่วนแบ่งกับเขาด้วยหรือนี่"

"ช่างเถอะ นอนสักตื่น ถือโอกาสทะลวงผ่านตบะไปในตัว"

พึมพำจบ กู้มิ่งก็มองไปยังเอ้อร์ฮาที่อยู่ข้างกาย แล้วยื่นมือไปตบหัวสุนัขของมันเบาๆ

"เป็นอย่างไร อยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกหรือ?"

เอ้อร์ฮาส่ายหน้า แล้วกล่าวเสียงต่ำ