กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 563 ยามสนธยาดั่งโลหิต ยุคสมัยใกล้ล่มสลาย
-----------------------------------------
กู้มิ่งไม่ได้รั้งรออยู่นานนัก หนีเตี๋ยเพิ่งจะบรรลุฉับพลัน วิถีของเขาจำเป็นต้องอาศัยกาลเวลาในการสั่งสมและยกระดับ
กู้มิ่งไม่ปรารถนาจะให้เกิดความล่าช้าแม้เพียงเสี้ยวธุลี เพราะนั่นอาจส่งผลกระทบต่อตัวเขาได้
ไม่นานนัก กู้มิ่งก็พาเอ้อร์ฮาจากไปและกลับคืนสู่ทะเลบุปผากุยซวีอีกครั้ง
ท่ามกลางทะเลบุปผา ชิงเฟิงพัดผ่าน กลีบดอกไม้นานาพันธุ์ปลิวว่อนไปทั่วท้องนภา
กู้มิ่งมองดูจางจืออีที่เริ่มมีเส้นผมสีขาวและใบหน้าดูชราลง สีหน้าของเขาเผยความซับซ้อนเล็กน้อย ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปาก จางจืออีก็ฉีกยิ้มกว้างพลางโอบไหล่กู้มิ่งไว้
"พี่กู้ อย่าทำหน้าเคร่งขรึมอยู่เลย ข้ายังชอบเจ้าในแบบเมื่อก่อนมากกว่า มีรอยยิ้มให้เห็นบ้างก็ดีออก"
กู้มิ่งยิ้มรับ ทั้งสองเดินมาหยุดที่ใต้ต้นเมล็ดพันธุ์โลก ต่างคนต่างถือสุราคนละไห พิงลำต้นพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
"จะต้องหลับใหลอีกแล้วหรือ"