กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 560 สามหมื่นแปดพันปี
-----------------------------------------
ฉิวชานจึถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะยอมจำนนด้วยการพึมพำบทสวดอมิตาภพุทธ
“เอาเถิด ภิกษุผู้น้อยเป็นผู้มีวาจาสัตย์ โยมจงตามอาตมามา”
ฉิวชานจึลุกขึ้นยืน ทุกย่างก้าวที่เดินปรากฏดอกบัวพุทธะรองรับ พลางส่งสัญญาณให้เฟิงไห่ถังเดินตามมา
เห็นดังนั้น เฟิงไห่ถังจึงยอมปล่อยดอกไห่ถังและลาขนดำให้เป็นอิสระ ปล่อยให้พวกมันกดสะกดจิตสังหารของตนเอาไว้
ลำพังตัวเขาเองนั้นไม่อาจกดสะกดได้ จำต้องอาศัยสิ่งภายนอกเข้าช่วย
หากวันใดที่เขาสามารถกดสะกดจิตสังหารด้วยตนเองได้ วันนั้นย่อมเป็นวันที่เขาได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนโลกีย์
นี่คือเหตุผลส่วนหนึ่งที่เขาต้องให้ฉิวชานจึช่วยเหลือ ไม่เพียงเพื่อกดสะกดจิตสังหาร แต่ยังเพื่อมหามรรคแห่งเซียนโลกีย์ของเขาด้วย
"พูดด้วยเหตุผลก็ไม่ยอมฟัง ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกท่านเหล่าคนแก่นี่กำลังเสแสร้งทำอะไรกันอยู่"