542 - บทที่ 538 ไร้ความรู้สึก แต่ก็มีความรู้สึก

บทที่ 538 ไร้ความรู้สึก แต่ก็มีความรู้สึก

-----------------------------------------

หลังจากทั้งสองจากไป กู้เสวียนปิงยังคงนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนบัลลังก์จักรพรรดิ สีหน้าเรียบเฉยจนน่าสะพรึง ไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือยินดี

เนิ่นนานผ่านไป แววตากู้เสวียนปิงไหววูบ มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้มจาง

"อาจารย์เข้าใจข้า เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว"

"ให้ข้ากู้เสวียนปิงเป็นผู้ถอนรากถอนโคนภัยพิบัติและเนื้อร้ายทั้งมวลในทั่วสวรรค์หมื่นโลกนี้ให้สิ้นซาก เพื่อคืนยุคสมัยที่ยุติธรรมให้แก่สรรพชีวิตเถิด"

สิ้นคำกล่าว ไอหมอกจักรพรรดิก็แผ่ซ่านปกคลุมร่างจนมองไม่เห็นสีหน้า

ราวกับจักรพรรดิผู้โดดเดี่ยว แม้ดูประหนึ่งกุมชะตาชีวิตของสรรพชีวิตนับล้าน แต่ความทุกข์ตรมในใจกลับไม่มีผู้ใดให้บอกเล่า

กู้เสวียนปิงย่อมเข้าใจดีว่า หากสหายเก่าแก่เหล่านั้นตื่นขึ้นมา พวกเขาอาจไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนทำ