541 - บทที่ 537 คำครหาจากคนรุ่นหลัง ข้าหาได้ใส่ใจไม่

บทที่ 537 คำครหาจากคนรุ่นหลัง ข้าหาได้ใส่ใจไม่

-----------------------------------------

หลังทหารยามถอยออกไป ความหนาวเหน็บระหว่างฟ้าดินยิ่งทวีความรุนแรง กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

"เข้ามา"

ถ้อยคำเย็นเยียบประโยคหนึ่งราวกับส่งตรงมาจากขุมนรกน้ำแข็งหมื่นปี ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใด ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยเจตจำนงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ดังขึ้นในดวงจิตวิญญาณของทั้งสองโดยตรง

ทั้งสองสบตากัน ก่อนก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงจักรพรรดิ

เพียงก้าวแรกที่เหยียบย่าง ราวกับได้ก้าวเข้าสู่จักรวาลอื่น

แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยไอสังหาร ทว่าภายในแกนกลางของท้องพระโรงจักรพรรดิแห่งนี้กลับผลักดันบรรยากาศดังกล่าวไปจนถึงขีดสุด

เพดานโถงมิใช่เมฆดาราผลึกน้ำแข็งอีกต่อไป หากแต่กลายเป็นสุญตาอันมืดมิดบิดเบี้ยว ที่ซึ่งดวงดาวราวกับถูกแช่แข็งกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง