520 - บทที่ 516 โปรดจำไว้ว่าต้องรอข้า

บทที่ 516 โปรดจำไว้ว่าต้องรอข้า

-----------------------------------------

กู้มิ่งละสายตาจากทิศทางนั้น แล้วนั่งขัดสมาธิลงบนโลงหมื่นวิญญาณ พึมพำกับตนเองเบาๆ

"ไม่เลวเลย เจ้าเด็กน้อยคนนี้แม้พรสวรรค์จะไม่ธรรมดา แต่หัวใจที่ไม่ยอมแพ้นั่น เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรยิ่งนัก"

"เพียงก้าวผ่านเคราะห์กรรมนี้ไปได้ กึ่งระดับจอมสรรพสิ่งก็อยู่ไม่ไกล แม้แต่การบรรลุเป็นเซียนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

กู้มิ่งยิ้มพลางบิดขี้เกียจ ในใจอดนึกเปรียบเทียบไม่ได้ว่าเซี่ยหนานเจ๋อนั้นเลี้ยงง่ายกว่าเจ้าเสวียนปิงอยู่มากโข

แม้ตู๋กูซินจะยอมปล่อยวางความยึดติดได้ในท้ายที่สุด แต่เขาก็ต้องแลกด้วยการต่อสู้จนตัวตาย

ทว่าเซี่ยหนานเจ๋อนั้นต่างออกไป เขาไม่เคยคิดจะเอาหัวชนฝา มีเพียงความมุ่งมั่นในสิ่งที่ตนเห็นว่าถูกต้องเท่านั้น