กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 512 รังแกเจ้าแล้วจะทำไม
-----------------------------------------
กู้มิ่งบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปยังเสวี่ยหยวนด้วยรอยยิ้ม
"เจ้าคือมหาบรรพชนแห่งเผ่าวิญญาณโลหิตสินะ? ชื่ออะไรนะ... ให้ข้าลองคำนวณดูหน่อย"
"อืม... เสวี่ยหยวน ชื่อไม่เลวเลย กลับไปเสียเถอะ ไปนอนต่อ เรื่องของหลินซู่ซู่ เจ้าห้ามเข้ามายุ่ง"
เสวี่ยหยวนนิ่งงันไปอีกครั้ง ความรู้สึกหวาดหวั่นอย่างใหญ่หลวงก่อตัวขึ้นในใจเฉกเช่นเดียวกับผู้เฒ่าพายเรือ ชื่อของเขาในยามนี้ นอกจากเหล่ามหาจักรพรรดิสัตว์ประหลาดเฒ่าที่หลับใหลอยู่ในดินแดนบรรพชนของเผ่าวิญญาณโลหิตแล้ว ยังจะมีใครรู้อีก?
ทว่าคนผู้นี้... กลับสามารถคำนวณออกมาได้ต่อหน้าเขาโดยไม่ทำให้เขาตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ระดับนี้มันเหนือความเข้าใจของเสวี่ยหยวนไปไกลโข
"คารวะ... ท่านปรมาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์"