440 - บทที่ 436 ตู๋กูโส่วเยว่

บทที่ 436 ตู๋กูโส่วเยว่

-----------------------------------------

หลงจั้งมองดูเทียนจื่อสิ้นชีพด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น

"แมลงเม่าริอ่านเขย่าต้นไม้ ไม่ประมาณตนเสียจริง..."

ชั่วพริบตาต่อมา เศษคมกระบี่สีโลหิตที่กระจายอยู่เต็มท้องฟ้าก็รวมตัวกัน พุ่งทะยานออกจากสุญตาเข้าจู่โจมหลงจั้ง

ในจังหวะที่ตั้งตัวไม่ติด ผิวหนังหลงหลินของหลงจั้งปรากฏบาดแผลสีโลหิตขึ้นหลายสาย

แม้จะไม่สามารถทำลายการป้องกันของเขาได้ แต่ก็นับว่าสร้างบาดแผลให้เขาได้จริง

หลงจั้งสีหน้ามืดครึ้มลงอย่างน่าเกลียด เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก่นด่าออกมาทีละคำด้วยความโกรธเกรี้ยว

"เทียนจื่อสารเลว เจ้าถึงกับยอมสละชีพเพียงเพื่อทำร้ายเปิ่นจั้วงั้นหรือ? ตายเสียเถอะ!!"

ร่างกายสั่นสะเทือน เศษคมกระบี่สลายไป กลิ่นอายของหลงจั้งลดฮวบลงเล็กน้อย