437 - บทที่ 433 แม้กายข้าดับสูญ ก็ยังต้องตัดเส้นทางจักรพรรดิเจ้า

บทที่ 433 แม้กายข้าดับสูญ ก็ยังต้องตัดเส้นทางจักรพรรดิเจ้า

-----------------------------------------

ชีหลีเก็บกลิ่นอายแล้วประสานมือคารวะ

"ขอน้อมส่งสหายเต๋าซ่วนหยวน"

เมื่อเทียบกับเย่ว์เทียนเฉาและคนอื่นๆ ที่หนีเอาตัวรอด ซ่วนหยวนฉีอู่กลับเลือกจบชีวิตลงในวิถีของตนเอง ซึ่งชีหลีให้ความเคารพอย่างยิ่ง

ทว่าในตอนนั้นเอง เหตุไม่คาดฝันก็บังเกิด สุญตาทั่วทั้งนภาก่อตัวเป็นจิตสังหารอันเยือกเย็น ขนนกกระเรียนจำนวนมหาศาลค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา ปกคลุมไปทั่วทุกแห่งหนที่สายตามองเห็น

ชีหลีขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นอายในกายฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง ก่อตัวเป็นเขตอาคมวายุดาราล้อมรอบร่าง

ทว่าขนนกเหล่านั้นกลับไร้ผลต่อวายุดาราของเขา เมื่อสัมผัสถูกผิวหนังกลับทิ้งรอยแผลลึกไว้

ยามนี้ชีหลีผ่านศึกหนักมาอย่างเต็มกำลัง ประกอบกับบาดแผลที่มี จึงมิได้อยู่ในระยะสูงสุดอีกต่อไป

หากเป็นระยะสูงสุด เขาคงไม่หวั่นเกรงสิ่งใด แต่ยามนี้... แม้ใจจะไม่หวาดกลัว แต่ชีหลีก็ตระหนักดีว่าหากกุ้ยเฮ่อจื่อมาถึง วันนี้ตนคงรอดตายมาอย่างหวุดหวิด