427 - บทที่ 423 ช่วงเวลาสุดท้าย

บทที่ 423 ช่วงเวลาสุดท้าย

-----------------------------------------

หนีเตี๋ยทอดสายตามองใบหน้าด้านข้างของกู้มิ่ง ลึกลงไปในแววตาคือความปวดใจที่ไม่อาจหักห้าม

เขาผ่านโลกมาเนิ่นนานเพียงนี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้มิ่งต้องเผชิญกับความขมขื่นเพียงใดตลอดเส้นทางที่ผ่านมา

ยิ่งกู้มิ่งเติบโตเร็วเท่าไร เส้นทางสายนี้ก็ยิ่งทุกข์ยากลำเค็ญมากขึ้นเท่านั้น

ทว่าในสายตาของกู้มิ่ง กลับไม่มีคำว่าทุกข์หรือสุข มีเพียงคำว่าคุ้มค่าหรือไม่เท่านั้น

เขาเห็นว่าทุกสิ่งที่ตนทำล้วนคุ้มค่าและมีความหมาย จึงไม่นับว่าเป็นความทุกข์

หนีเตี๋ยละสายตากลับมา พลางทำท่าทางเลียนแบบกู้มิ่งโดยวางแขนทั้งสองข้างไว้บนขอบหน้าต่างแล้วเอ่ยยิ้มๆ

"เจ้าหนูตู๋กูซินคนนั้น เจ้าคิดจะจัดการอย่างไร?"