389 - บทที่ 385 โรคเรื้อรังแต่กำเนิด

บทที่ 385 โรคเรื้อรังแต่กำเนิด...

-----------------------------------------

กู้มิ่งเอนกายบนเตียงผีเสื้อ จิบสุราพลางมองไปยังทะเลเมฆที่ม้วนตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ

ความสบายใจที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่าง

บางครั้งกู้มิ่งก็คิดว่า ชีวิตเช่นนี้ก็นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ

ทว่า...!

แววตาของเขาไหวระริกด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ในเมื่อมีผู้คนกำลังแบกรับภาระหนักอึ้งเดินหน้าต่อไป และกู้มิ่งเองก็มีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้ เขาก็ไม่อาจเพิกเฉยได้เช่นกัน

หากเป็นเขาในตอนที่เพิ่งข้ามมิติมาใหม่ๆ คงไม่มีความคิดเช่นนี้แน่ ชีวิตความเป็นความตายของเหล่าผู้คนเหล่านี้ จะไปเกี่ยวข้องอันใดกับกู้มิ่งกันเล่า

ทว่าต่อมา... เขาได้พบเจอผู้คนมากมายที่ไม่อาจตัดใจ และความรู้สึกผูกพันที่ไม่อาจวางลงได้