336 - บทที่ 337 หลานสาวตัวน้อย ไม่ได้พบกันนาน

บทที่ 337 หลานสาวตัวน้อย, ไม่ได้พบกันนาน

-----------------------------------------

เต้าไท่เสวียนถอนหายใจอย่างจนปัญญาพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม

"ศิษย์พี่ อย่าได้เอาแต่ใจไปเลย เชื่อฟังเจ้าสำนักเถิด"

เต้าไท่เสวียนย่อมไม่กล้าถือดีต่อหน้าตานไถชิงเหราร จะให้เขาเรียกนางว่าหลานสาวคนโตน่ะหรือ นั่นไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างเผยสีหน้าจนใจ สำหรับบรรพชนรุ่นที่สองที่อายุน้อยที่สุดของสำนักเต้าเซิงผู้นี้ พวกเขาจนปัญญาโดยแท้

นอกจากปฐมบรรพชนเต้าเซิงแล้ว ก็มีเพียงตานไถชิงเหรารเท่านั้นที่กำราบเขาได้

เย่หยุนเฉินนั่งอยู่ริมหน้าผา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เขามองไปยังทุกคนด้วยความโกรธเคือง

"พวกเจ้าอาศัยจังหวะที่บรรพชนของข้าหลับใหลมารังแกข้า ช่างเกินไปแล้ว"