295 - บทที่ 296 ถ่ายทอดวิชา วาสนา

บทที่ 296 ถ่ายทอดวิชา วาสนา

-----------------------------------------

กู้มิ่งตบไหล่หนาของถั่วป๋าเอ้อเบาๆ พลางปลอบใจ

"ดังนั้นเจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม ยังมีโอกาสอยู่ไม่ใช่หรือ?"

"ขอเพียงเจ้าก้าวเข้าสู่ระดับฝ่าเคราะห์ระดับสุดขั้ว จนใกล้เคียงกับเซียนได้มากที่สุด ก็ยังพอมีโอกาสเหลืออยู่บ้างที่จะมีชีวิตรอดไปจนถึงยุคสมัยหน้า"

ถั่วป๋าเอ้อถลึงตาใส่กู้มิ่ง ก่อนจะเบ้ปากบ่นพึมพำอย่างจนใจ

"ระดับฝ่าเคราะห์ระดับสุดขั้วงั้นหรือ? ต่อให้เป็นยุคก่อนที่ความเสื่อมโทรมจะมาถึง ข้าก็ไม่มีทางก้าวเข้าสู่ระดับนั้นได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในยุคที่เสื่อมโทรมเช่นนี้เลย"

"แต่ว่า... สหายกู้ เจ้าว่าพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าที่พยายามสังเวยโลหิตสรรพชีวิตเหล่านั้น หากทำสำเร็จ จะสามารถบรรลุความเป็นมิมรณะได้จริงในแง่ใดแง่หนึ่งหรือไม่?"

กู้มิ่งขมวดคิ้วมุ่น มองไปยังถั่วป๋าเอ้อแล้วเอ่ยเตือนประโยคหนึ่ง