293 - บทที่ 294 ขอโทษ

บทที่ 294 ขอโทษ

-----------------------------------------

ยามนี้กลิ่นอายของหวานหยานกู่ถูกเก็บงำจนหมดสิ้น สีหน้าดูซับซ้อน ร่างกายผ่ายผอมราวกับชายชราที่ถูกรังแกจนดูไร้หนทาง

เขามองไปยังคนรุ่นเยาว์ทั้งสองคน มุมปากกระตุกสั่น ยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

การล่วงเกินขุมอำนาจระดับเหนือสามัญถึงสองแห่งพร้อมกัน ในดินแดนจงเสวียนเสินโจวนี้จะมีใครต้านทานได้?

แม้แต่ตัวตนระดับสุดขั้วในตำนาน ผู้ที่ก้าวเข้าสู่ระดับนั้นไปแล้วครึ่งก้าว ก็ยังต้องชั่งใจให้ดี

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่? เจ้าต้องการอะไร? เจ้าสังหารรากฐานที่สั่งสมมาแห่งเผ่าหวานหยานของข้าไปแล้ว ยังต้องการทวงความยุติธรรมอะไรอีก!!"

หวานหยานกู่รู้สึกเหมือนจะพังทลายลง เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยออกมาทีละคำ