กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 281 เหนื่อยนัก ก็หลับตาลงเสีย
-----------------------------------------
กู้มิ่งไม่สนใจสิ่งใด สองมือถือกระบี่ชี้ลงพื้นแล้วปักลงสู่สุญตาอย่างแรง เจตจำนงกระบี่อนันต์ไร้สิ้นสุดแปรเปลี่ยนเป็นกฎระเบียบและอาคมกักขังผืนฟ้าดิน ครอบคลุมคนทั้งสองไว้ภายใน
ขุนพลเซียนขมวดคิ้วมุ่น
“เจ้ามดปลวก เจ้าทำร้ายข้าไม่ได้หรอก”
กู้มิ่งแสยะยิ้ม เก็บกระบี่หรงคูเข้าสู่ดินแดนคุนหลิง แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ
“ด้วยพละกำลังของข้า ย่อมทำอะไรเจ้าไม่ได้จริง แต่หากข้าใช้ร่างเป็นเครื่องสังเวย ใช้เจตจำนงของสรรพชีวิตเป็นสื่อกลาง แล้วระเบิดโชคชะตาแห่งยุคสมัยทิ้งเสียเล่า เจ้าจะทำอย่างไร?”
รอยยิ้มของขุนพลเซียนแข็งค้าง มองไปยังกู้มิ่งด้วยความตระหนก
“เจ้า... เจ้าพูดอะไรนะ? เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? หากทำเช่นนั้น เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย และโชคชะตาที่พวกเจ้าเฝ้าไขว่คว้าก็จะถูกฝังกลบ สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า”
“แล้วอย่างไรเล่า?”