279 - บทที่ 280 ตบเจ้าให้ตายไอ้เวรตะไล

บทที่ 280 ตบเจ้าให้ตายไอ้เวรตะไล

-----------------------------------------

ก้าวเท้าออกไปอีกก้าว สุญตาอันกว้างใหญ่ไพศาลพลันบังเกิดเสียงเปรี้ยะ รอยร้าวสีม่วงปรากฏขึ้นหนาแน่นไปทั่วทุกแห่งหน ในช่องว่างของรอยร้าวนั้น อัสนีสีม่วงกำลังแผ่ซ่านอาละวาด

เปรี้ยะ!

ยามที่กลิ่นอายของกู้มิ่งพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง สุญตาก็แตกสลายลงทีละนิ้วราวกับแผ่นกระจก มันไม่อาจทานทนต่อพละกำลังของกู้มิ่งในยามนี้ได้เลย

พละกำลังที่หนุนเสริมด้วยโชคชะตาแห่งมหายุคและเจตจำนงแห่งสรรพชีวิตนี้ช่างมหาศาลเกินไป มหาศาลจนอยู่เหนือความเข้าใจและอยู่เหนือขอบเขตของปุถุชน

หากมิใช่เพราะใช้ร่างตนเป็นเมล็ดพันธุ์มรรค กู้มิ่งย่อมไม่มีทางหนุนเสริมพลังนี้จนระเบิดอานุภาพอันไร้ผู้ต่อต้านออกมาได้

ทว่าพละกำลังที่มิใช่ของกู้มิ่งโดยแท้จริงนี้ยังคงรุนแรงเกินไป แม้จะเป็นเขาในยามนี้ ก็ยังไม่อาจรองรับมันได้ทั้งหมด