กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 275 ด้วยกายเป็นเมล็ดพันธุ์ มรรคาสวรรค์รวมเป็นหนึ่ง ปลดแอกพันธนาการ กรรมไม่แปดเปื้อนกาย
-----------------------------------------
กู้มิ่งตะลึงงัน ตะลึงอย่างแท้จริง
ให้เขาแบกรับโชคชะตาแห่งยุคสมัย? เรื่องนี้มันเกินไปหน่อยแล้ว เขาเพียงอยากเป็นคนนอกยุทธภพ เป็นผู้เดินทางข้ามกาลเวลา ที่เฝ้ามองความรุ่งโรจน์และเสื่อมถอยของโลกหล้าอยู่ห่างๆ เท่านั้น
“ผู้อาวุโส ภาระนี้หนักหนาเกินไปหรือไม่ ข้าน้อยศึกษาการบำเพ็ญในยุคที่เสื่อมโทรมก็เพียงเพราะเห็นว่าน่าสนใจและใช้เวลาไปวันๆ ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งถึงเพียงนั้น”
บัณฑิตเดินเนิบนาบมาข้างกายกู้มิ่ง กู้มิ่งยกมือขึ้นป้องกันศีรษะโดยสัญชาตญาณ
“เรื่องนี้มิอาจให้เจ้าเลือกได้ หรือนี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเลือกเอง?”
“ข้าน้อยไม่ได้เลือกเสียหน่อย!!”
“มิใช่เจ้าหรือที่บังเกิดความคิดอยากสร้างวิถีแห่งยุคสมัยขึ้นมา”
“ดูเหมือน... จะใช่ขอรับ”