กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 260 ตำนานรกร้างโบราณ
-----------------------------------------
หลังจัดการเหล่าแมลงที่น่ารำคาญจนสิ้น กู้มิ่งก็กระตุ้นค่ายกลลวงตาพลางพรางหอคัมภีร์ให้หายวับไปจากสายตา
จากนั้นเขาจึงก้าวเข้าสู่หอคัมภีร์ เมื่อเห็นคัมภีร์โบราณเล่มแล้วเล่มเล่าที่ถูกเขตอาคมปกป้องไว้จนไม่ถูกกาลเวลาทำลาย ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง
“คัมภีร์โบราณจากยุครกร้าง ล้วนเป็นสมบัติชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง”
“คราวนี้คงต้องค่อยๆ ละเมียดอ่านเสียหน่อย”
เขตอาคมเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงค่ายกลทั่วไป ย่อมไม่อาจขวางกั้นกู้มิ่งได้
กู้มิ่งกวาดเก็บคัมภีร์โบราณทั้งหมดตั้งแต่ชั้นล่างขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุดของหอคัมภีร์ บรรจุลงในแหวนเก็บของที่เตรียมไว้สำหรับเก็บหนังสือโดยเฉพาะ
คัมภีร์โบราณที่นี่ส่วนใหญ่บันทึกเรื่องราวแปลกประหลาดและตำนานโบราณเกี่ยวกับยุครกร้างเอาไว้
แน่นอนว่าที่นี่ยังมีวรยุทธ์อยู่มากมาย ทว่ากู้มิ่งกลับไม่สนใจ วรยุทธ์นั้นขอเพียงมีพอใช้ก็พอ ไม่จำเป็นต้องโลภมากไป