กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 259 ไม่ใช่ความไร้เดียงสา แต่คือความไร้ยางอาย
-----------------------------------------
“เจ้า...”
ตู้ม!
พายุหมุนแห่งวิญญาณสวรรค์โหมกระหน่ำแผ่ขยายไปไกลนับร้อยลี้ อาคารบ้านเรือนโดยรอบพังทลายลงครืน
เหล่าผู้คนที่เฝ้าดูเหตุการณ์ต่างตื่นตระหนกตกใจ รีบถอยห่างจากพื้นที่นี้ไปไกลเพื่อไม่ให้ลูกหลงมาถึงตัว
ผู้บำเพ็ญหญิงอีกคนเห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี รีบหันหลังกลับหมายจะหนีพลางเอ่ยคำขู่ไม่ขาดปาก
“เจ้าตายแน่! บังอาจลงมือกับศิษย์สำนักอวี้หนี่ว์ของข้า ข้าจะ...”
กระบี่ไม้ห่อหุ้มด้วยพลังเพลิงประหลาดพุ่งทะลวงสุญตา เสียงฉีกขาดดังขึ้นพร้อมกับร่างของนางที่ถูกแทงทะลุ เพลิงเร้นลับกระดูกวิญญาณเกาะติดร่างและกลืนกินจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
กู้มิ่งขยับจิตเพียงเล็กน้อย กระบี่ไม้ก็หวนกลับคืนสู่มือ