256 - บทที่ 257 ดอกไม้ที่คล้ายคลึงกันดอกหนึ่ง

บทที่ 257 ดอกไม้ที่คล้ายคลึงกันดอกหนึ่ง

-----------------------------------------

กู้มิ่งสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ปากพล่อยอีกเป็นอันขาด ฮว่านซูซีผู้นี้ลงมือจริงและหนักหน่วงยิ่งนัก

ย้อนนึกถึงชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีครั้งใดที่ต้องอัปยศอดสูถึงเพียงนี้ แม้แต่บรรพชนของเขาก็ไม่เคยแตะต้องตัวเขาแม้แต่ปลายก้อย

ฮว่านซูซีอารมณ์ดีขึ้นมาก นางเอ่ยยิ้มๆ

"นานเท่าใดแล้วนะที่ไม่มีใครมานั่งพูดคุยกับข้าเช่นนี้ และกล้าทำตัวอวดดีต่อหน้าข้าเช่นนี้ เจ้าหนู ข้าถูกใจเจ้าแล้ว ทำต่อไปเถิด"

กู้มิ่ง: หึหึ!

หลังจากนั้น กู้มิ่งก็ขี้เกียจจะสนใจฮว่านซูซี หันไปเริ่มแย่งชิงต้นกำเนิดเทวะที่ตกลงมาจากฟากฟ้าแทน

แม้จะเป็นเพียงต้นกำเนิดเทวะทั่วไปและชั้นยอด แต่หากนำออกไปสู่โลกภายนอกก็นับว่ามีค่ามหาศาล เป็นของดีทั้งนั้น

ของดีเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่อยากได้