กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 252 ผู้ชม ตัวเอก
-----------------------------------------
หวังถัวนิ่งเงียบ รู้สึกเพียงขนลุกขนพองไปทั่วร่าง ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปถึงกระดูก
หวังเยียนเอ๋อร์ไร้ความรู้สึกและอำมหิตเกินไป เพื่อพละกำลัง นางถึงกับหลงลืมตัวตนจนหมดสิ้น ไร้ซึ่งหลักการใดๆ
ในลานบ้าน กู้มิ่งมองเห็นทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง ทว่ากลับไม่ได้ใส่ใจ
เขาอยากรู้ว่าหวังเยียนเอ๋อร์ที่ควรจะตายไปแล้วผู้นี้ จะสามารถอาศัยแรงสนับสนุนจากคนในตระกูลเพื่อท้าทายสวรรค์เปลี่ยนชะตา ดั่งปลาคาร์ปข้ามแม่น้ำที่กระโจนข้ามประตูมังกรจนเกิดการเปลี่ยนแปลงได้หรือไม่
แน่นอนว่าสำหรับเขาแล้ว นี่เป็นเพียงเรื่องราวเล็กน้อยที่ไร้ความสำคัญในห้วงเวลาอันยาวนานเท่านั้น