245 - บทที่ 246 โอสถโลหิตปราณ

บทที่ 246 โอสถโลหิตปราณ

-----------------------------------------

ประตูเรือนเปิดออก หวังเยียนเอ๋อร์เห็นกู้มิ่งที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกได้ในทันที

"ผู้อาวุโส"

กู้มิ่งพลิกหน้าหนังสืออ่าน เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น

"การที่ข้ายังคงอยู่ในตระกูลหวัง ก็นับว่าเป็นการช่วยเหลือตระกูลหวังของเจ้าอย่างเต็มที่แล้ว เจ้าอย่าได้โลภมากจนเกินไปนักเลย"

หวังเยียนเอ๋อร์ลุกขึ้นเดินเยื้องกรายไปข้างกายกู้มิ่งเพื่อรินสุราให้ ขณะที่นางก้มตัวลง ความขาวผ่องบริเวณทรวงอกก็เผยให้เห็นจนหมดสิ้น แม้กระทั่งหน้าท้องที่แบนราบก็ยังมองเห็นได้ชัด

ทว่ากู้มิ่งคือผู้ใด? ชายชาตรีตัวจริงที่ครองตัวเป็นโสดมานับหมื่นปี เขาแม้แต่หางตายังไม่อยากจะปรายมอง

รูปโฉมภายนอกก็เป็นเพียงโครงกระดูก จะสู้การเรียนรู้วิชาได้อย่างไร