กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 221 ที่นี่คือบ้านของเจ้าเสมอ เด็กน้อย!
-----------------------------------------
กู้มิ่งดูเหมือนจะนึกภาพออกแล้วว่า บรรพชนเซียวเหยาของเขาคงกำลังด่าทออย่างหัวเสีย ขณะที่วิ่งหนีอย่างทุลักทุเล พลางก่นด่าสวรรค์และบ่นพึมพำถึงเยาไท่อีที่ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้ง
เต้าเซิงอีกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"จิ่วหมิงนั้นแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้สะกดมันไว้ได้ ก็ไม่อาจสังหารมันได้"
"วิธีเดียวคือต้องทำให้จิตตระหนักรู้และเจตจำนงของมันหลุดออกจากร่างโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นช่องโหว่ ถึงจะมีโอกาสเผด็จศึกและสังหารมันได้อย่างเด็ดขาด"
"ยามนี้เมื่อจิตตระหนักรู้ของมันหลุดออกจากร่างที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า จุดจบของมันก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องดับสูญ"
"ทว่าเพื่อความไม่ประมาท จำเป็นต้องทำให้มันตายใจ เพื่อแยกจิตตระหนักรู้กับระดับเนื้อหนังมังสาของมันออกจากกันโดยสิ้นเชิง"
กู้มิ่งพยักหน้า ในใจรู้สึกเลื่อมใสในความน่าสะพรึงกลัวและความแข็งแกร่งของเหล่าจักรพรรดิสัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านี้