205 - บทที่ 206 รากฐานแสนปี พินาศในชั่วพริบตา

บทที่ 206 รากฐานแสนปี พินาศในชั่วพริบตา

-----------------------------------------

กู้มิ่งมิได้เอ่ยวาจา เพียงยืนนิ่งเงียบฟังทั้งสองวางมาดอยู่เงียบๆ

บรรดาผู้บำเพ็ญที่ถูกคุมขังเหล่านี้ แต่ละคนมีใบหน้าเหลืองซีดผอมโซ ราวกับขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ตบะถดถอย แววตาเต็มไปด้วยความหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา

ลองคิดดูเถิด การถูกกักขังอยู่ในพื้นที่เพียงสามฉื่อมานานนับร้อยนับพันปี เฝ้ามองโลหิตปราณของตนค่อยๆ เหือดแห้ง พลังชีวิตค่อยๆ เลือนหาย ความรู้สึกเช่นนั้นช่างทรมานยิ่งกว่าความตาย

ไม่นานนัก กู้มิ่งก็มองเห็นร่างของเจียงสวินในคุกเสาแสงแห่งหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา

ยามนี้ ร่างของเขาถูกโซ่ตรึงวิญญาณแทงทะลุผ่านกระดูกผีผา ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยเลือด กลิ่นอายอ่อนแรงลงอย่างถึงที่สุด

ทว่านั่นยังไม่นับว่าโหดร้าย สิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือภายนอกคุกเสาแสงนั้น มีโถใส่เถ้ากระดูกตั้งวางอยู่

เถ้ากระดูกของมารดาเขาตั้งวางอยู่เบื้องหน้า ใกล้เพียงเอื้อมมือ ทว่ากลับไกลเกินกว่าจะไขว่คว้าถึง