กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 221 ที่นี่คือบ้านของเจ้าเสมอ เด็กน้อย!
-----------------------------------------
กู่มิ่งดูเหมือนจะนึกภาพออกแล้วว่า บรรพบุรุษเซียวเหยาของเขากำลังสบถด่าทอด้วยความหัวเสีย ขณะที่วิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างทุลักทุเล พลางก่นด่าฟ้าดินและบ่นอุบถึงเยาไท่อีที่ร่วมมือกันทำลายสะพานทิ้งหลังจากข้ามฝั่งไปแล้ว
บรรพบุรุษสำนักเต้าเซิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“จิ่วหมิงนั้นแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้สะกดมันไว้ได้ ก็ไม่อาจสังหารมันให้สิ้นซาก”
“หนทางเดียวคือต้องบีบให้สัมผัสวิญญาณของมันแยกออกจากร่างโดยสมัครใจ เมื่อนั้นยามที่มันเผยช่องโหว่ เราจึงจะมีโอกาสเผด็จศึกสังหารมันให้ดับสูญ”
“บัดนี้เมื่อสัมผัสวิญญาณของมันหลุดออกจากร่างที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า จุดจบของมันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว มันจะต้องตายอย่างแน่นอน”
“ทว่าเพื่อความไม่ประมาท เราจำเป็นต้องทำให้มันตายใจ เพื่อแยกสัมผัสวิญญาณของมันออกจากเนื้อหนังให้เด็ดขาด”
กู่มิ่งพยักหน้า ในใจรู้สึกเลื่อมใสในความน่าสะพรึงกลัวและพลังอำนาจของเหล่าตัวตนระดับบรรพบุรุษเหล่านี้