211 - บทที่ 212

บทที่ 212

-----------------------------------------

หวังชงเซียวมีอายุขัยยืนยาวกว่าเย่หยุนเฉินหลายหมื่นปี

ในยามที่หวังชงเซียวบรรลุระดับผสานร่างระยะกลาง เย่หยุนเฉินผู้นี้เพิ่งจะเริ่มเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น

ในสายตาของหวังชงเซียว เย่หยุนเฉินในตอนนั้นก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง หากมิใช่เพราะอาจารย์ของเขายังมีชีวิตอยู่ คงถูกหวังชงเซียวตบจนดับสูญไปนานแล้ว

ความบาดหมางของทั้งสองย้อนกลับไปเมื่อสิบหมื่นปีก่อน ซึ่งก็ไม่ต่างจากบทละครน้ำเน่าทั่วไป

เย่หยุนเฉินมีเรื่องผิดใจกับคนรุ่นหลังของหวังชงเซียว เมื่อตีเด็กก็ย่อมมีผู้ใหญ่ตามมา ความแค้นจึงได้เริ่มต้นขึ้นเช่นนี้

ต่อมา เย่หยุนเฉินได้แสดงพรสวรรค์อันน่าตื่นตะลึงออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนสร้างตำนานบทใหม่ให้แก่สำนักเต้าเซิงอยู่เนืองๆ