205 - บทที่ 206 รากฐานนับแสนปี พินาศสิ้นในชั่วพริบตา

บทที่ 206 รากฐานนับแสนปี พินาศสิ้นในชั่วพริบตา

-----------------------------------------

กู่มิ่งมิได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงยืนนิ่งฟังคนทั้งสองโอ้อวดตนเองอยู่เงียบๆ

เหล่านักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ต่างมีใบหน้าซูบซีดเหลืองคล้ำ ราวกับขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่มีระดับพลังถดถอยลง ดวงตาหม่นแสงไร้ประกายและดูเลื่อนลอย

ลองจินตนาการดูเถิด การถูกจองจำอยู่ในพื้นที่เพียงสามศอกนานนับร้อยปี หรือนับพันปี ต้องเฝ้ามองลมปราณและโลหิตของตนแห้งเหือดไปทีละน้อย ชีวิตค่อยๆ ดับสูญไป ความรู้สึกเช่นนั้นย่อมทรมานยิ่งกว่าความตาย

ไม่นานนัก กู่มิ่งก็มองเห็นร่างของเจียงสวินอยู่ในคุกแสงที่ดูไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง

ในยามนี้ ร่างของเขาถูกโซ่ล็อกวิญญาณเสียบทะลุผ่านกระดูกสะบักทั่วร่างอาบไปด้วยโลหิต ลมหายใจรวยรินใกล้ดับสูญ

สิ่งนี้ยังไม่นับว่าโหดร้ายที่สุด ที่โหดร้ายยิ่งกว่าคือเบื้องหน้าคุกแสงนั้น มีโถอัฐิใบหนึ่งวางตั้งอยู่

โถอัฐิของมารดาเขาวางอยู่ตรงหน้า ใกล้เพียงเอื้อมมือทว่ากลับไกลสุดเอื้อม