200 - บทที่ 201 ความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจหยั่งถึง ยุคสมัยแห่งมหาเวทเสื่อมถอย

บทที่ 201 ความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจหยั่งถึง ยุคสมัยแห่งมหาเวทเสื่อมถอย

-----------------------------------------

ร่างเงาของอสูรโบราณปรากฏขึ้นราวกับเทพมารผู้สูงส่งที่กำลังทอดสายตามองลงมายังเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเบื้องล่าง

ในชั่วพริบตา นอกจากกู่มิ่งและซือเสวียนแล้ว อัจฉริยะเผ่าปีศาจคนอื่นๆ ต่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย พวกเขาบีบป้ายคำสั่งโบราณกาลจนแตกละเอียดเพื่อหลบหนีออกจากแม่น้ำทวนกระแสโบราณกาล

การดันทุรังอยู่ต่อไม่มีความหมายใดๆ ในเมื่อสายเลือดของพวกเขาถูกกดทับจนแทบขยับกายไม่ได้ หากยังฝืนต่อไปย่อมต้องพบจุดจบอย่างแน่นอน

ซือเสวียนกระอักเลือดออกมาคำโต ขณะที่เขากำลังจะฝืนทนต่อไป เสียงของกู่มิ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

“เจ้าทำได้ดีมากแล้ว อย่าได้ฝืนทำในสิ่งที่ไร้ประโยชน์อีกเลย ออกไปเสีย”

ซือเสวียนหันไปมองกู่มิ่งด้วยความกังวล แต่เขาก็เข้าใจดีว่าหากตนยังดึงดันอยู่ต่อ ก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วงกู่มิ่งเท่านั้น