168 - บทที่ 169 เมืองเป่ยเฟิง หอวิชาชะตาฟ้า

บทที่ 169 เมืองเป่ยเฟิง หอวิชาชะตาฟ้า

-----------------------------------------

เนิ่นนานผ่านไป ผืนฟ้าและปฐพีกลับคืนสู่ความสงบ สายลมแผ่วเบาสายหนึ่งพัดผ่าน ปลิดปลิวต้นหญ้าอ่อนที่เพิ่งผลิใบขึ้นท่ามกลางขุนเขาซากศพและทะเลโลหิต

มันดูราวกับเป็นตัวแทนของพลังชีวิตที่ส่งมอบความหวังในการมีอยู่ บนผืนดินที่เคยเป็นกองซากศพและทะเลโลหิต บัดนี้กลับมีพืชพรรณนานาชนิดงอกงามขึ้นอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

ดวงวิญญาณผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนที่ต้องดับสูญด้วยน้ำมือของหวงฝูฉางเซิง ต่างแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มควันสีดำจางๆ แล้วเลือนหายไปในห้วงอากาศ

สำนักเมฆาเหมันต์ที่เดิมควรจะกลายเป็นเขตอาคมปรโลกอันเต็มไปด้วยวิญญาณอาฆาตมหาศาล บัดนี้กลับเต็มไปด้วยแสงสว่างและความหวัง ช่วยขับไล่ไอสังหารและกลิ่นอายโลหิตให้มลายสิ้น

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวหนิงอีและคนอื่นๆ หวนกลับมายังสำนักเมฆาเหมันต์ พวกนางมองดูทุ่งดอกไม้สีเขียวขจีที่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณ ต่างนิ่งเงียบอยู่นาน