167 - บทที่ 168 เคียงคู่ยามมีชีวิต ร่วมฝังร่างยามสิ้นลม

บทที่ 168 เคียงคู่ยามมีชีวิต ร่วมฝังร่างยามสิ้นลม

-----------------------------------------

กู่มิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมปราณลงแล้วยิ้มบางๆ เอ่ยขึ้น

"ถูกเจ้าจับได้เสียแล้ว นี่เป็นกระบวนท่าที่ข้าเพิ่งบรรลุเมื่อไม่นานมานี้ ยามปกติจะไปหาคู่ซ้อมที่เหมาะสมเช่นนี้ได้จากที่ไหนกันเล่า? นี่ก็ถือเป็นการใช้ของให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม่เสียเปล่าหรอก"

สีหน้าของหวงฝูฉางเซิงเริ่มมืดครึ้มและเย็นเยียบลง ไอสังหารทั่วร่างแปรเปลี่ยนเป็นพายุคลั่ง พัดกระหน่ำไปทั่วผืนฟ้าและแผ่นดินในรัศมีแสนลี้

เบื้องหลังของเขามีพลังโลหิตอาฆาตจากสรรพชีวิตนับล้านล้านก่อตัวเป็นกายาพิสุทธิ์ดินแดนโสโครกอันมหึมา ยืนตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ศีรษะเทียมฟ้าเท้าเหยียบผืนดินที่ล่มสลาย พ่นสายฟ้าแห่งการทำลายล้างออกมาไม่ขาดสาย

"ดีมาก เจ้าทำให้ข้าโกรธจนได้ และเมื่อข้าโกรธ ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงนัก หากเจ้ามีฝีมือเพียงเท่านี้ เกมนี้ก็คงถึงคราวต้องจบลงเสียที"

กู่มิ่งหุบยิ้ม เวลาของเขาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว หากยังยื้อเยื้อต่อไป เกรงว่าเขาคงต้องดับสูญด้วยน้ำมือของตนเองเป็นแน่

แม้จะไม่รู้ว่าหากถูกกลืนกินโดยเทียนโยวแล้วจะเป็นอย่างไร แต่ที่แน่ๆ หากไม่ตายก็คงต้องถูกผนึก ซึ่งเขาไม่คิดจะเสี่ยงลองดูเด็ดขาด