กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 157 ลิขิตสวรรค์... มิอาจฝืน
-----------------------------------------
ไม่นานนัก หยุนซูจื่อก็นำพากองกำลังรุดมาถึงตำหนักหมื่นวิถี ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือซากศพเกลื่อนกลาด ตำหนักหมื่นวิถีทั้งแห่งแทบถูกสังหารจนสิ้นซาก
ในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรระดับผสานร่าง สิ่งมีชีวิตใดที่อยู่ต่ำกว่าระดับผสานร่างนั้น เพียงดีดนิ้วก็มอดมลายสิ้น
ร่างของหยุนซูจื่อแข็งค้าง เขาจ้องมองร่างไร้วิญญาณของฉู่ถิงซู่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ศิษย์รักผู้เป็นความภาคภูมิใจสูงสุดของเขา
“ฉู่ถิงซู่...”
หยุนซูจื่อเดือดดาลถึงขีดสุด เขาแหงนหน้าคำรามก้อง จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวควบแน่นจนสัมผัสได้ ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองจ้างฮวา
เขาจะทำใจยอมรับได้อย่างไร ยอมรับว่าศิษย์ที่ตนรักใคร่ที่สุดต้องมาจบชีวิตลง ทั้งยังเป็นการตายด้วยน้ำมือของสหายร่วมทางที่เขาเชื่อใจ