154 - บทที่ 155 โยนความผิด

บทที่ 155 โยนความผิด

-----------------------------------------

โวโก우จื่อก้าวเดินออกมาจากพระราชวังด้วยสีหน้ามืดครึ้มและบิดเบี้ยว

โอวหยางเว่ยที่ติดตามมาเบื้องหลังต่างสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเมืองเทียนเยาทั้งเมืองกลายเป็นขุมนรกบนดิน ความหวาดกลัวที่มีต่อกู่มิ่งนั้นไม่ต่างจากการเผชิญหน้ากับเทพปีศาจ

โวโก우จื่อจ้องมองกู่มิ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากศพเกลื่อนกลาด เขาหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

“สหายกู่มิ่ง ระหว่างเราดูเหมือนจะไม่มีความแค้นถึงขั้นต้องเอาชีวิตกัน อีกทั้งข้าก็เป็นคนเผ่ามนุษย์และเป็นนักหลอมโอสถระดับปฐพี หากสังหารข้าไป เหตุใดไม่ไว้ชีวิตข้าเพื่อใช้ประโยชน์ในฐานะเผ่ามนุษย์ด้วยกันเล่า?”

“เจ้าควรเข้าใจว่าตัวข้าที่ยังมีชีวิตอยู่นั้น มีค่ามากกว่าคนตายหลายเท่านัก”